INTRO
อะไรบางอย่างกำลังสัมผัสผ่านริมฝีปากของผม ความอบอุ่นเริ่มแผ่ซ่านและหอมหวานเกินห้ามใจ มันนุ่มนวลและเบาบางยิ่งกว่าขนนก ผมรู้สึกถึงฝ่ามืออุ่นร้อนกำลังลากไล้ไปตามผิวกาย ภายในของผมเริ่มร้อนขึ้น ร่างกายเริ่มกระสับกระส่าย ลมหายใจเริ่มติดขัดราวกับจะขาดใจ และมันก็ทำให้ผม...ตื่น....
‘มันเป็นแค่ความฝัน’
ผมยังคงนอนอยู่ที่เดิม เตียงเดิม ในห้องของผมเอง และยังคงฝันเป็นเดิมๆ ซ้ำซากอยู่ทุกวัน
‘ความฝันเดิมๆนี้ตั้งใจจะบอกอะไร?’
ชอง ยุนโฮ ไม่เคยรู้หรอกว่าความฝันบอกอะไร แต่เขารู้เพียงแค่ว่าเขาฝันมาตั้งแต่เด็ก และมันเริ่มถี่ขึ้น จนตอนนี้ฝันถึงทุกวัน ในความฝันมีเพียงแค่สัมผัส แต่ไม่รู้ว่าใครทำ ไม่รู้ว่าหญิงหรือชาย...
ร่างสูงยืนขึ้นเต็มความสูงหยิบผ้าขนหนูแล้วเดินหายเข้าไปในห้องน้ำเผื่อน้ำเย็นจะช่วยดับ’ความร้อน’ที่พุ่งสูงทุกวันในตอนเช้าลงบ้าง
.
.
.
“ยุนโฮ ไอยุนโฮ๊!!!!”
“เออ จะเรียกดังๆทำไมวะยูชอน อายคนอื่นบ้าง”ใบหน้าหล่อเหลาเอือมลง เพราะเสียงของเพื่อนรักดังเสียจนคนที่อยู่ใต้ตึกคณะหันมามองหมด
“เอาน่า อย่าคิดมาก คิดเสียว่าเขามองเพราะกูหล่อ”ยุนโฮยิ่งทำหน้าแหยงเข้าไปอีก ไม่เคยชินกับความหลงตัวเองของมันเสียที
“อ่านะ กูจะไปห้องสมุด จะไปด้วยกันมั้ย?”ปาร์ค ยูชอน ทำตาโตตะลึงยิ่งกว่าไข่ห่าน ร้อยวันพันปีไม่เคยไปห้องสมุด แต่ทำไมวันนี้มาแปลก
“ไปทำไมวะ? ปกติเห็นแค่เฉียดก็ทำเอาวิงเวียนปวดศรีษะต้องกินพาราทุกที”
“ไม่รู้ เซ้นมันบอกให้ไป”ยุนโฮไม่ได้เล่นลิ้น แต่พูดไปตามที่คิดจริงๆ ก็อยู่ๆมันก็นึกอยากไปห้องสมุด
“เซ้นติดFอ่าดิ่มึง จะไปก็ได้ เบื่อๆเหมือนกัน”แม้ยูชอนจะแปลกใจกับการไปห้องสมุดของเพื่อนไม่น้อย แต่ก็ยังดีกว่าไปนั่งฟังเลคเชอร์ละกัน
แสงแดดร้อนแรงตอนเช้าทำเอา คนหล่ออย่างท่านชาย ปาร์ค ยูชอน บ่นหูดับตับไหม้ กว่าจะเดินถึงห้องสมุดก็เล่นเอายุนโฮหูแทบเปื่อย “ฮ้า~ เย็นดี”ยูชอนกางแขนออกรับความเย็นของแอร์ให้มันซึมซับเข้าไปทุกอณูผิวกายเผื่อจะดับแดดร้อนแรงที่มันเผาผิวแทบจะกลายเป็นไก่ย่างของตัวเองได้บ้าง
ยุนโฮไม่ตอบอะไร เพียงแต่เดินนำหน้าโดยทิ้งให้เพื่อนรักมองด้วยความงง
‘เดินไปชั้นหนังสือจิตวิทยาทำซากอะไรนั้น’ยูชอนมองอย่างงงๆเมื่อเห็นยุนโฮเดินเข้าไปในโซนชั้นหนังสือจิตวิทยา ก่อนที่ตัวเองจะเดินแยกไปนอนตากแอร์เย็นฉ่ำอีกฝากของห้องสมุด
ยุนโฮไม่เข้าใจตัวเองว่าจะเดินเข้ามาตรงนี้ทำไม เพราะขามันไปก่อนที่สมองเขาจะสั่งเสียอีกละมั้ง ร่างสูงยังคงเดินเลาะชั้นหนังสือไปเรื่อยๆ ไม่รู้ว่าเดินทำไม รู้แต่ใจมันบอกให้เดินมาแค่นั้นเอง เดินวนไปวนมาได้สักพัก ยุนโฮก็เริ่มคิดได้ ว่าจะมาเดินทำไม? เดินเพื่ออะไร?
‘เออ สงสัยท่าจะบ้าเหมือนที่ไอไก่มันบอกซะแล้ว’ยุนโฮเกาหัวด้วยความงงในตัวเอง ก่อนจะถอนหายใจเนื่อยๆ และเดินผ่านชั้นหนังสือกลับไปทางเดิม แต่อะไรบางอย่างในร่างกายของเขามันกำลังเรียกร้อง สัมผัสในความฝันเมื่อเช้าเริ่มจู่โจม คราวนี้มันไม่ได้มาแค่สัมผัส แต่ยุนโฮยังรับรู้ถึงกลิ่นหอมหวานที่ดึงดูดใจ อุณหภูมิในร่างกายเริ่มสูงขึ้น ร่างสูงหมุนตัวไปมาเพื่อหาต้นตอกลิ่นหอมและสัมผัสอันน่าสยิวนี่ ดวงตาคมมองลอดผ่านชั้นหนังสือและก็พบ’ใครบางคน’
ใบหน้าหวานขาวเนียนดูเปล่งปลั่ง ผมสีดำขลับยาวไล้ต้นคอ ดวงตากลมโต ริมฝีปากอวบอิ่ม ไม่ว่าอะไรทุกอย่างบนใบหน้านั้นมันช่างดูลงตัวและสวยงามเสียเหลือเกิน และดูเหมือนว่าเจ้าตัวจะไม่รับรู้ด้วยว่ายุนโฮมองอยู่
“แจจุง ได้เวลาเข้าเรียนแล้ว ไปกันเถอะ”เสียงจากที่ไหนสักแห่งในห้องเรียก คนสวยที่ยุนโฮลอบมองวางหนังสือลงบนชั้นขานรับและเดินออกไปตามเสียงเรียก ร่างกายของยุนโฮก็เหมือนเริ่มจะสงบลงเช่นกัน ความร้อนในร่างกายเริ่มลงลด ยุนโฮรีบเดินออกมาเพื่อจะตามหาคนที่ชื่อว่า’แจจุง’แต่ก็ดันเจอยูชอนยืนอยู่ก่อน
“อ่าว ไอยุน มาพอดีเลย กูหิวอ่ะ ไปหาไรใส่ท้องแล้วค่อยกลับมาใหม่ละกันวะ”
ไม่มีเสียงตอบจากยุนโฮ ยูชอนต้องเรียกซ้ำหลายรอบ
“เฮ้ย ไอยุน!!!!”ยูชอนจับหัวยุนโฮเขย่าไปมา หรือ มันอ่านหนังสือจิตวิทยามากเกินจนจิตตามหนังสือ
“แจจุง....ยูชอนมึงรู้จักแจจุงมั้ยวะ?”ประโยคแรกที่หลุดออกมาจากปากยุนโฮ หลังจากที่ยูชอนเขย่าหัวยุนโฮ จนผมมันกระเซิงเป็นสิงโตไปแล้ว
“ห๊ะ แจจุง?”
